توهم شیب ماه

مقدمه

اگر سطح ماه توسط خورشید روشن میشود، پس قسمت درخشان آن باید رو به خورشید باشد. “توهم شیب ماه” یا “توهم انحراف ماه” به پدیده ای گفته میشود که نیمه ی روشن ماه،  رو به خورشید قرار ندارد بلکه به سمت دیگری است. این پدیده برای فازهای بین نیمه ماه تا زمان  ماه کامل و در طی زمان بین طلوع ماه و اوج ماه در شدیدترین حالت خود است. این پدیده حتی زمانی که خورشید غروب کرده نیز رخ میدهد و در این حالت نیمه روشن ماه، زمانی که خورشید در زیر خط افق است، به سمت بالا قرار دارد . برخی علت این پدیده را پرسپکتیو می دانند. این درحالیست که ستاره شناسان و منجمان به ما میگویند که یک کره سماوی (فرضی) وجود دارد که اجرام آسمانی در زوایای مختلف در آن حرکت میکنند و بر روی آن خطوط مستقیم منحنی می شوند. به ما یک سری قیاس و توضیحی داده می شود که جداگانه و با تئوری زمین کروی ناسازگار هستند. توهم شیب ماه ناهنجاری هندسی پیش بینی شده توسط تئوری زمین مسطح است. طبق مدل زمین تخت ، شیب ماه به طور مستقیم توسط شتاب الکترومغناطیسی (EA) پیش بینی شده و توضیح داده میشود. ماهیت شتاب الکترومغناطیسی منجر به کج شدن فاز ماه به دور از خورشید می شود و  به عنوان اثبات روشنی برای مدل آسمانی زمین مسطح عمل می کند که برای همه قابل مشاهده و در دسترس است.

در این مقاله بصورت گذرا اشاره ای به مفهوم “شتاب الکترومغناطیسی” در زمین مسطح میکنیم که توضیحات کافی ای برای توهم شیب ماه ارائه میدهد. اما در مقاله ای جدا که در آینده خواهیم نوشت، بصورت اساسی به “شتاب الکترومغناطیسی” میپردازیم.

توجه: اگر تصاویر تار هستند میتوانید بر رویشان کلیک کنید تا باز شوند. گیف های موجود در این مقاله مدت زمانی کمی را برای اجرا نیاز دارند پس لطفا مطالب را با دقت بخوانید و صبور باشید تا گیف ها اجرا شوند.

 

تصویری از توهم شیب ماه. تصویر یک ساعت بعد از غروب خورشید گرفته شده. ماه در جنوب شرقی واقع شده. دوربین با زاویه ۴۵ درجه از افق به سمت بالا قرار دارد و قسمت انتهایی دوربین موازی با افق است.

 

پروفسور مایرز از دانشگاه پنسلوانیا میگوید:

“چند سال قبل، یک شب، این عکس از درخشش مه آلود ماهِ تقریباً کامل را که در میان درختان کاج در حیاط خلوت من می درخشید ، گرفتم. ماه کاملاً نورانی بود و بر آسمان تاریک تسلطی چشم نواز داشت. با این حال ، چیزی که در این صحنه میدیدم تعجب برانگیز و عجیب بود. به نظر می رسید که ماه از جهت اشتباه روشن شده است! در این عکس از هلال افزاینده ماه در آسمان جنوبی ، به نظر می رسد که نورپردازی آن از بالا به راست در حال آمدن است. اما خورشید — که یک ساعت زودتر از آن غروب کرده بود – وقتی این عکس گرفته شد ، زیر افق غربی سمت راست بود. اگر خورشید زیر افق باشد ، آیا نباید به نظر رسد که روشنایی ماه از زیر افق در می آید؟ نکته جالب توجه این که ، هنگامی که خورشید و ماه به طور همزمان در آسمان عصر حضور داشتند ، مشاهدات بیشتری را انجام دادم و مطمئناً به نظر می رسد که پرتوهای نوری از خورشید باید از زاویه دید، مسیری خمیده را برای برخورد به سطح روشن ماه طی کنند. طرح رسم شده در زیر ممکن است به توضیح تفاوت بین آنچه انتظار داشتم ببینم و آنچه در واقع دیدم، کمک کند.

طرح اولیه از توهم شیب ماه که توسط پروفسور مایرز کشیده شده

 

هرکه را که فکرش را میکردم بتواند در این مورد کمکم کند را پیدا کردم و از او درباره این توهم پرسیدم. اینکه چرا یک پرتوی نور از سوی خورشید، باید مسیری منحنی را طی کند تا به ماه برسد؟ تعجب برانگیز بود که هیچکس تا به آن روز نه آن را شنیده و نه دیده بود! اما با این حال چندین توضیح غیر واقعی و غیر منطقی به من ارائه شد، از جمله اینکه “پرتوهای نوری توسط جو زمین خم می شوند.” یا ، “لنز گرانشی همانطور که در تئوری نسبیت عام انیشتین پیش بینی شده، مسئول این پدیده است.” به سراغ کتاب های نجوم رفتم اما متعجب شدم چون این پدیده (توهم شیب یا انحراف ماه) را در کتاب های نجوم پیدا نکردم. سپس به سراغ اینترنت رفتم و “توهم ماه” را گوگل کردم ، اما مقاله ها درمورد یک پدیده و توهم کاملاً متفاوت بودند: “بزرگنمایی ظاهری ماه کامل وقتی نزدیک افق است. “

سرانجام ، دخترم به کمکم آمد ، که مقالاتی را با سرچ عنوان “توهم شیب ماه” بدست آورده بود. توضیحات علمی ای که بدست آوردم مبتنی بر طرح ریزی یک خط مستقیم بر روی سطح کره می باشد. در گفتگو با بنیامین شن(Benjamin Shen) ، استاد برجسته نجوم در Penn ، توضیح ساده تری ارائه شد ، او گفت که به نظر می رسد نور دنباله دایره بزرگی را از خورشید تا ماه دنبال می کند. به همین دلیل است که نیمه روشن ماه اینطور به نظر میرسد که رو به خورشید قرار ندارد، حال فرقی نمیکند خورشید بالای افق قرار داشته باشد یا در زیر افق.

توهم شیب ماه یک پدیده بسیار عجیب و غریب است — دفعه بعد که در زیر آسمان شب هستید ، میتوانید به راحتی آن را مشاهده کنید. “

 

منبع: 

http://www.upenn.edu/emeritus/essays/MyersMoon.html

 

نمودار مشاهدات شیب ماه

در مطالب ارائه شده توسط پروفسور مایر، او نمودار زیر از شیب مشاهده شده ماه و جابجایی آن از زاویه مورد انتظار برای مراحل افزاینده (waxing) در شمال را ارائه می دهد:

 

 

توهم شیب ماه برای فاز های افزاینده در نیمه شمالی. خورشید در غرب غروب میکند. خطوط قرمز نشان دهنده شیب مشاهده شده و خطوط آبی نشان دهنده شیبی هستند که طبق الگوی خورشید-ماه انتظار میرود مشاهده شود.

 

در نمودار بالا، در محور “ارتفاع”، ما ارتفاع ماه در آسمان را داریم و در محور آزیموت، درجه هایی از جهت عقربه های ساعت در شمال. نمودار فاز های ماه را از ماه کامل به ماه نو نشان میدهد. در بعضی مواقع ماه به سمت خورشید می رود و گاهی از آن فاصله می گیرد. هنگامی که در جهت مخالف و رو به روی خورشید قرار دارد ، میتوان مشاهده کرد که شیب ماه بطور فاحش از آنچه که انتظار می رود، بسیار دور تر است.

قابل توجه ترین و چشمگیر ترین توهم شیب ماه در هنگام تثلیث اول (gibbous moon یا زمانی که بخش بزرگی از ماه روشن است و قسمت کوچکی از آن در تاریکی قرار دارد) در هنگام غروب خورشید، در جنوب غربی رخ میدهد (زمانی که ماه در ارتفاع خود است)، و مورد بعدی در هنگام طلوع خورشید، در موقع تثلیث اول در جنوب شرقی قرار دارد رخ میدهد (هردو مورد برای نیمه شمالی است).

 

فاز های ماه به هنگام غروب خورشید

تصویر دیگری از جهت های مختلف ماه در رابطه با خورشید در هنگام غروب آفتاب برای مرحله افزاینده در شمال را می توان در زیر مشاهده کرد:

۱- دو هفته اول چرخه ماه همراه موقعیتشان در هنگام غروب خورشید در تصویر نشان داده شده که بصورت ۱۴ عصر (غروب) پی در پی است. زمانی که ماه به تدریج کاملتر و کاملتر میشود، به آن هلال افزاینده گفته میشود.

۲- تربیع اول ماه بصورت یک هفته از چرخه ۴ هفته خود است

۳- لغت Gibbous از لاتین می آید که به معنای گوژپشت است (فاز ماه با نیمه روشن بیشتر از نیمه تاریک).

۴- ماه کامل بصورت دو هفته از چرخه ۴ هفته خود است.

 

ناهنجاری خورشید و ماه

متن پایین ترجمه شده مطالب مطرح شده در لینک زیر است:

https://earthscience.stackexchange.com/questions/14809/sun-and-moon-anomally

“تصویر زیر، تصویری از خورشید و ماه بصورت همزمان در آسمان اسکاتلند است که پسرم گرفته است. بلافاصله متوجه شدم نوری که سطح ماه را روشن کرده، نباید از سوی خورشید آمده باشد. من این عکس را به دانشکده نجومِ ۴ دانشگاه مختلف ارسال کردم و تنها یکی از دانشگاه ها پاسخ مرا داد که آن هم دانشگاه کمبریج بود که نزدیک محل زندگی و اقامت من قرار داشت. پاسخ من از سوی کتابدار دانشکده نجوم داده شد (دقت کنید، توسط یک کتابدار نه یک منجم یا اخترشناس). او گفت که تا بحال چنین موردی را مشاهده نکرده است و چیزی درباره آن نمیداند اما با این حال دو راه حل ممکن را پیش روی من گذاشت. یکی از آن ها از سوی یک مهندس بود (نه ستاره شناس) که بین پرسپکتیو و ترسیم پرتو نور دچار سردرگمی شده بود و راه حل دیگر اشاره به خمش نور توسط تئوری گرانشی انیشتین داشت. من از راه حل انیشتین پیش رفتم و آن را بررسی کردم اما متوجه شدم تأثیرش آنچنان کوچک بوده که تقریباً غیرقابل اندازه گیری است. “

 

من به توضیحات مختلف “پیچیده” برای آنچه که برای من یک مدل بسیار ساده است ،نگاه می کردم. واقعا چه ضرورتی برای استفاده از سطوح خمیده و کره سماوی فرضی ای که در واقعیت، چیز های حقیقی ای نیستند، وجود دارد؟ بنابراین به آن “توهم” گفته میشود چون مشاهدات مطابق مدل نیست و نمیتوان آنچه را که انتظار داشت مشاهده کرد. بنابراین بسیاری به توضیحات پیچیده و گمراه کننده برای توضیح آن روی می آورند تا سعی کنند آن را مطابق مدل مد نظر نشان دهند. این ناهنجاری غیرعادی چه با عکس چه بدون عکس، واقعا وجود دارد. همه این را میدانند که ماه توسط خورشید روشن میشود اما در این لحظه اینطور به نظر میرسد که فیزیک به درستی در این مورد کار نمیکند. یا فیزیک اشتباه است یا خورشید سطح ماه را روشن نمی کند. می فهمم که این جمله سنگین است!

بنابراین یک بار دیگر اعلام می کنم:

۱-خورشید و ماه دو جسم هستند (مانند مشعل و فوتبال) که در یک فضای ۳ بعدی معلق هستند و اندازشان اهمیتی ندارد.

۲-ماه/زمین فوتبال ، توسط  خورشید/مشعل ، روشن می شود و می توان خط عمود یا پرتو نوری را بین آنها ترسیم کرد.

۳-فرقی نمی کند که کدام قسمت فضا را برای دیدن آنها انتخاب کنید ، یک خط عمود یا پرتو نور هنوز هم می تواند بین آنها کشیده شود.

تصویر زیر شبهات مد نظر من را نشان میدهد:

 

من بسیار تعجب می کنم که برخی از شما قبل از این که من چنین موضوعی را مطرح کنم متوجه آن نشده اید و از من درخواست ویدیو برای اثبات حرفم میکنید. این یک پدیده بسیار شایع است و بارها و بارها آن را دیده ام. هر روز صبح حدود ساعت ۸ صبح برای پیاده روی میروم و آن را تماشا میکنم و  هرگز به این فکر نکرده بودم که واقعاً مشاهدات خود را اینجا مطرح کنم.”

 

یک توهم متفاوت از ماه

لینک منبع این مطلب را در زیر میتوانید مشاهده کنید:

http://www.astropix.com/html/l_story/moonill.html

 

 

من همیشه بر این باور بودم که اگر خطی از سوی روشن ماه به سمت خورشید رسم کنید، یک خط صاف و مستقیم تا خورشید خواهد بود. اما آنچه که امروز مشاهده کردم، با آنچه که انتظار داشتم متفاوت بود. بدیهیست که این یک توهم و خطای دید است که ارتباطی با فضای سه بعدی دارد که بر روی یک صفحه دو بعدی در کره چشمان من پردازش میشود.

برخی سعی کرده اند که این مسئله را با دایره های بزرگ توضیح دهند ، درست همانطور که هواپیماها مسیرهای دایره ای بزرگ را به مکانهایی در طرف مقابل جهان پرواز می کنند. با این حال آنها این کار را انجام می دهند زیرا نمی توانند در یک خط مستقیم از طریق زمین پرواز کنند.

اما چیزی که نمیتوان از آن گذشت این است که خورشید و ماه هردو در میدان دید من هستند و هردوی آن هارا بصورت همزمان میتوانم ببینم و این مشاهده نشان میدهد که نور خورشید در یک خط مستقیم به سمت ماه در حرکت است و خبری از یک مسیر دایره ای بزرگ نیست.

 

شیب ماه در زمین مسطح

یکی از مسائلی که زمین مسطح میتواند به خوبی آن را توضیح دهد (موردی که مدل زمین کروی از توضیح آن ناتوان است)، همین توهم شیب ماه است. در حالی که مدل زمین کروی در توضیح این ناهنجاری مشکل دارد ، و اساتیدشان آن را “ضد شهود ، جادویی و عجیب و غریب” می نامند و توضیحات متعدد متناقض و هندسی را در تلاش برای توضیح آن مطرح می کنند ، پدیده مستقیماً توسط مدل نجومی زمین مسطح پیش بینی می شود. طبق تئوری شتاب الکترومغناطیس، در فواصل طولانی، نور به سمت بالا خمیده میشود که در این تئوری یکی از دلایل و علت های طلوع و غروب اجرام آسمانی می باشد و همچنین مسئول بسیاری از مشاهدات گنبدی در زمین مسطح است. زمانی که این طرح از خمیدگی نور به سمت بالا، به جهت های ماه در مبحث “توهم شیب ماه” اعمال میشود، مشکلات هندسی برطرف شده و دیده می شود که شتاب الکترومغناطیسی مستقیماً “توهم شیب ماه” را پیش بینی می کند.

با توجه به EA (شتاب الکترومغناطیسی) ، ناظر همیشه قسمت نزدیکتر (زیرین) اجسام آسمانی را مشاهده می کند. در نتیجه جهات تصویر از طرف های مخالف وارونه خواهد بود. تصویر زیر  طلوع و غروب ماه را نشان می دهد و چرخش وارونه به سمت پایین تصویر را برای ناظران مستقر در طرف های مقابل ماه را به خوبی توضیح میدهد.

 

ناظری که در غرب ماه قرار دارد ، فاز ماه را به سمت بالا و دور از افق مشاهده میکند ، و ناظری که در شرق ماه قرار دارد ، فاز را که به سمت پایین به سمت افق است ، مشاهده می کند.

 

شیب ماه

هنگام مشاهده ماه در موقعیتهای مختلف در اطراف آن ، مشاهده می شود که فاز ماه کج می شود تا اینکه با جهت مخالف مطابقت داشته باشد. در تصویر زیر ناظران A – H در اطراف ماه ایستاده اند و آن را در موقعیت های مختلف اطراف آن مشاهده می کنند. در تصویر، ماه بر فراز افقی که با خط مستقیم و راست نشان داده شده ، دید ناظر را نشان می دهد.

توجه کنید که نمای جهت مخالف هر ناظر (A-H) بصورت عمودی به یکدیگر مانند نمودار نمای جانبی طلوع و غروب ، برگردانده میشوند. برای شبیه سازی نمای دید برای هر ناظر ، نقطه مرکزی قسمت نزدیک به ناظر را به نسبت جهت ناظر به ماه (موقعیت های A – H) بچرخانید. به طوری که ناظر دورترین بخش ماه را از موقعیت خود در نزدیکترین افق ناظر مشاهده می کند. این نمایانگر دید هر ناظر از ماه است.

 

به عنوان مثال ، ناظر C در موقعیت وسط ماه، به سمت راست (سمت جنوب) ماه نگاه میکند و از آن موقعیت، قسمت تاریک شده در سمت چپ تصویر ماه را مشاهده می کند. با دورترین قسمت ماه از محل ناظر  C در پایین نزدیک به افق آن ناظر. همین مورد ممکن است برای هر ناظر نسبت به موقعیتهای مختلف آنها در اطراف ماه اعمال شود. از طرف دیگر، ممکن است فاز درحال طلوع که بصورت عمودی برگردانده شده را برای ناظر A انتخاب کنید و تصویرش را ۴۵ درجه بچرخانید تا مطابق با موقعیت ناظران B – H در اطراف ماه باشد.

مدل EA پیش بینی میکند که بین طلوع و موقعیت وسط، فاز ماه بطور قابل توجهی از زمین و خورشید فاصله دارد و به سمت دیگری در آسمان قرار میگیرد و به شکل زاویه دار به سمت بالا است. در موقعیت وسط، قسمت روشن شده ماه با زاویه ای مناسب و درست در آسمان مشاهده میشود. بین موقعیت غروب و وسط، فاز ماه به سمت پایین (به سمت زمین) قرار دارد. مدل EA همچنین پیش بینی می کند که صورت ماه در شمال در جهت خلاف عقربه های ساعت و در جنوب در جهت عقربه های ساعت میچرخد.

 

مدل زمین کروی چه میگوید؟

توضیحات متعدد و پیچیده ای از پدیده “توهم شیب ماه” توسط مدل زمین کروی ارائه شده که یکی از آنان، این پدیده را ناشی از قوانین پرسپکتیو میداند. در ادامه به بررسی تمامی این توضیحات و به اصطلاح راه حل ها میپردازیم. در اولین راه حل ،آن ها توضیح میدهند که هنگامی که به جسمی نزدیک میشوید، زاویه آن جسم تغییر میکند و میتواند به سمت بالا، پایین یا اطراف منحرف شود. ادعا شده است که چنین اتفاقی نیز برای ماه رخ میدهد و باعث ایجاد چنین پدیده ای میشود. 

یوتیوبر معروف Vsauce در پیج خود کلیپی با عنوان The Moon Terminator Illusion منتشر کرده است که توهم شیب ماه را به پرسپکتیو مرتبط میکند و توضیح میدهد:

صبور باشید تا گیف اجرا شود (در صورت اجرا نشدن گیف بر روی آن کلیک کنید)

در نمایه بالا، Vsauce با استفاده از پرسپکتیو در رِنج نزدیک نشان میدهد که جهت اجسام و تصاویر با نزدیک شدن به آن ها ، بر اساس قوانین پرسپکتیو دچار تغییر میشود. اما اگر دقت کنید، متوجه میشوید که اگر صفحه نمایش لپتاپ از فرد دور باشد، و دوربین گوشی را به همان شکل به سمت آن حرکت دهیم، عملا چنین پدیده ای را مشاهده نخواهیم کرد. اگر لپتاپ در فاصله دورتری قرار داشته باشد، نیاز است تا دوربین به مقدار بسیار بیشتری حرکت کند. حرکت یکسان، اثر یکسانی ایجاد نمیکند.

مدل دیگری از توضیح با استفاده از پرسپکتیو در زیر آورده شده است:

 

در تصویر بالا، ماه به سمت پایین و رو به خورشید قرار دارد. حال با نزدیک شدن دوربین به ماه، ماه به سمت بالا تغییر جهت میدهد و گویا به قسمتی از آسمان دور از خورشید اشاره دارد. اما اینجا یک اشکال وجود دارد!

برخلاف استدلال بالا، ماه و خورشید هردو در فواصل بسیار زیادی از ناظر زمینی قرار دارند، در مدل کروی ماه و خورشید تقریبا در فاصله یکسانی از ناظر زمینی قرار گرفته اند و فواصلشان بصورتی که در بالا نشان داده شده، دچار تغییرات اینچنینی نمیشود.

اما همانطور که میتوانید در گیف بالا مشاهده کنید، دوربین به شدت به صفحه مورد نظر نزدیک شده تا بتواند اثر پرسپکتیوی عظیمی را ایجاد کند. اما در عمل چنین اتفاقی در مدل کرویت زمین رخ نمیدهد. توضیح توهم شیب ماه با استفاده از پرسپکتیو و به این شکل، چیزی است که در مدل کروی وجود ندارد و نمیتوان آن را مورد آزمون قرار داد.

 

مثالِ مداد

به عنوان مثال، قوانین پرسپکتیو بر روی مدادی که مدام درحال دور شدن از ناظر است، کمتر و کمتر اثر میگذارند. در شبیه سازی زیر مدادها به صورت افقی و موازی با سطح کف هستند. با وجود نزدیکی مدادها به کف ، به نظر می رسد در نزدیکی ، مدادها به دلیل اثر پرسپکتیو به سمت بالا زاویه پیدا میکنند. پرسپکتیو باعث می شود مدادها به سمت بالا جهت پیدا کنند. به تدریج با دورتر و دورتر شدن مداد ها، آن ها بطور کامل ناپدید میشوند.

لطفا تا باز شدن گیف صبور باشید

لینک منبع گیف: https://www.tinkercad.com/things/f86fEiMq633-pencil

 

مورد زیر را در نظر بگیرید:

اگر مدادها همچنان به دور شدنشان ادامه دهند تا در فاصله ماه در مدل کرویت زمین قرار بگیرند ، با فرض اینکه ما بتوانیم آنها را در آن فاصله ببینیم ، آیا مدادها در دید شما به سمت بالا جهت میگیرند؟

 

جابجایی عمودی

این تایید شده كه اگر مدادها تا فاصله معینی که گفته شد (فاصله ماه در مدل کرویت زمین) از ناظر دور شوند، به سمت بالا جهت نمیگیرند. این دلالت بر این دارد که اگر ماه از ناظر دور باشد، طبیعتاً با توجه به قوانین پرسپکتیو، به سمت بالا جهت نمیگیرد. در پاسخ ، مخالفان ما می گویند”این توهم ناشی از ترکیبی از جابجایی های جانبی و عمودی ناظر به ماه است.” از ما خواسته شده که مدادها را بصورت عمودی بلند کرده و نحوه رفتار آنها را مشاهده کنیم. ما این کار را در زیر انجام می دهیم:

مداد ها اطلاعات جالبی از چگونگی و نحوه عملکرد پرسپکتیو به ما میدهند. هنگامی که مدادها در موقعیت سطح با ناظر قرار می گیرند ، دچار شیب یا کجی نمی شوند. اما زمانی که به بالا حرکت میکنند، نهایتا دچار شیب و کجی میشوند. وقتی مداد ها به سمت بالا حرکت میکنند، ما میتوانیم بخش زیرینشان را درحالی که دچار کجی و شیب شده اند مشاهده کنیم. گفته میشود این همان اتفاقی است که برای ماه ، در دید ناظر زمینی میوفتد. اگر نمودار شیب قابل مشاهده ماه را با این دو گیف مقایسه کنیم، شباهت هایی بینشان در جهت گیری به سوی بالا مشاهده میکنیم. 

برای این که مدادها به این روش خم شوند ، باید جهت خود را تغییر دهند. وقتی مدادها در موقعیت بالا قرار دارند و به سمت بالا می روند ، ما به سمت زیر مدادها نگاه می کنیم و هنگامی که به سمت کناره کج شدند ، قسمت دیگری از مداد را می بینیم. با این حال ، وقتی ماه از افق بالا می آید ، آیا ما قسمت های مختلف ماه را می بینیم؟ یا تنها یک قسمت از ماه را مشاهده میکنیم؟ تاکنون در تاریخ بشریت گزارش نشده است که شخصی توانسته باشد قسمت دیگری از ماه را بر روی زمین رصد کرده باشد. مطابق مدل کرویت زمین، ماه در قفل گرانشی با زمین قرار دارد و علت دیده نشدن سمت دیگر ماه همین است. در مدل زمین تخت دو توضیح متفاوت، یا بهتر است بگوییم دو تئوری متفاوت برای ماه وجود دارد. 

تئوری اول بیان میکند که ماه بصورت دیسکی شکل است و علت دیده شدن تنها یک سمت از ماه، این است که سمت دیگری ندارد و تنها قسمت برجسته و درخشان این دیسک قابل مشاهده است. هرچند میتوان با پدیده رفرکشن دوشکستی ، بیضوی دیده نشدن دیسک ماه در افق را توجیه کرد.

تئوری دوم، ماه کروی است و با توجه به شتاب الکترومغناطیس، ما تنها بخش نزدیک به زمین ماه را مشاهده میکنیم و این عاملی است که باعث میشود ماه همیشه تنها یک چهره اش به سمت ناظران زمینی باشد.

با توجه به توضیح پرسپکتیو در بالا، ماه باید در جهت حرکتش دچار تغییری شود تا بتوانیم با این توضیح، آن را تاثیر گرفته از پرسپکتیو بدانیم و قبول کنیم که علت بالا بودن جهت ماه، پرسپکتیو است. باید ببینیم که ماه به سمت بالا می چرخد تا بتوانیم ببینیم که به سمت بالا شیب دارد. ما باید آن را از زاویه دیگری ، دقیقاً مانند مدادهای موجود در انیمیشن فوق ، یا هنگام بلند کردن جسمی در مقابل خود، ببینیم. پس از آنجا که ما همیشه یک سمت ماه را میبینیم، پس این توضیح پرسپکتیو یک تناقض محسوب میشود. ماه با توجه به قوانین پرسپکتیو، تغییر زاویه نمیدهد و تنها یک قسمت از آن به سمت ناظر قرار دارد.

 

 

تفاوت در نمودار موقعیت

با توجه به مدل کرویت زمین در طی یک روز ، تغییر پرسپکتیو ماه با توجه به یک ناظر روی کره زمین، ناچیز است. ماه همیشه فاصله خود را از مرکز زمین حفظ میکند و به دلیل قفل گرانشی به آرامی و تنها با یک سمت قابل مشاهده به دور زمین میچرخد. زمین ، به نوبه خود ، نسبت به ماه به صورت روزانه با سرعت بیشتری می چرخد. ناظر بر روی سطح زمین در هر دو طرف استوا ، تغییر موقعیت ماه را تنها به دلیل تغییر موقعیت مکانی ، کمتر از ۲ درجه مشاهده خواهد کرد ، همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است.

در نمودار فوق ، دایره نارنجی بیرونی فاصله بین زمین تا ماه است که به یک دایره تبدیل شده است. مقدار درجه در هر مایل با تقسیم بر ۳۶۰ به ما داده میشود که برای پیدا کردن جابجایی بین درجه ها در دو سمت زمین استفاده میشود. می بینیم که جابجایی در درجه ها بصورت مینیمام و حداقلی است.

رخ گردی

از ویکی پدیا:

رُخ‌گردی (به انگلیسی: libration). حرکات نوسانی اجرام فضایی نسبت به هم است. در مورد کره ماه رخ‌گردی باعث پدیدار شدن ۹ درصد از گوشه‌های نیمه ناآشکار ماه به صورت متناوب در زمان‌بندی گردش ماهانه ماه برای مشاهده‌کنندگان زمینی می‌شود.

این پدیده از چشم زمینیان در مشاهده ماه آشکار است. سمت پیدای ماه یعنی سمتی از کرهٔ ماه که رو به زمین است در نمایاندن سطح خود به زمین نوساناتی دارد که در نتیجه رخ‌گردی، رصدکننده علاوه بر «چهره» ماه «گونه‌هایش» را هم می‌تواند مشاهده کند. رخ‌گردی باعث می‌شود که بیننده از زمین بتواند مجموعاً ۵۹ درصد از سطح ماه را ببیند.”

اشاره به مرکز زمین

پس از پذیرش اینکه ماه با توجه به قوانین پرسپکتیو، به مقدار حداقلی و بسیار کم دچار تغییر در وضعیت میشود، مخالفان ما استدلال میکنند از آنجا که در یک ماشین حساب قطر زاویه ای “یک درجه در مسافت ۲۳۸.۹۰۰ مایل فراتر از ۴۱۷۰ مایل از فضای افقی است، پس تنها ۱ درجه چرخش ماه برای ایجاد این اثر کافیست.”

 در پاسخ به این موضوع ، این سؤال مطرح می شود كه چگونه دقیقاً چنین مقدار كوچك از چرخش می تواند باعث ایجاد توهم شیب ماه به مقدار بسیار بزرگ و شدید، مانند آنچه در نمودارهای آغازین صفحه دیدیم، شود؟

همانطور که بالاتر خواندیم، پرسپکتیو باعث ایجاد توهم شیب ماه به سمت بالا، در شرایطی که ماه بصورت گرانشی به مرکز زمین قفل شده، نمیشود. بلکه این جابجایی ناظر بر روی زمین از مرکز توسط چرخش زمین است که چنین حالتی را به آن مقدار حداقلی ایجاد میکند. 

در نمودار زیر یک مداد در مرکز زمین قرار گرفته است.  به دلیل جابجایی از مرکز، ناظر قسمت بالایی مداد را زمانی که نزدیک افق قرار دارد مشاهده میکند و میبیند که به سمت پایین افق جهت دارد. اگرچه نمودار دارای مقیاس دقیقی نیست ، و چرخش نشان داده شده به دلیل نزدیکی به زمین بسیار بیشتر از ۱ درجه است ، اما می توانیم ببینیم که ماه در رابطه با نزدیکترین افق، به سمت بالا جهت نمیگیرد و خلاف آنچه توضیح پرسپکتیو به ما میگوید، اتفاق میوفتد.

 

 

پرسپکتیو راهرو

نمونه دیگری از پرسپکتیو  بصورت ایستادن در وسط یک راهرو آورده شده:

سناریوی فوق شامل ایستادن در وسط یک راهرویی طولانی و مشاهده این است که سقف بالای شما به صورت افقی موازی است و زاویه های سقف در هر دو طرف با توجه به پرسپکتیو کج می شوند. ادعا می شود حرکت ماه درست مانند حرکتی به پایین یا بالای طول سقف یک راهرو است و مانند گوشه های زاویه دار سقف در هر دو انتها با توجه به پرسپکتیو تغییر خواهد کرد. در یک انتهای راهرو ، ماه از یک جهت به سمت بالا جهت دار می باشد ، هنگامی که بر فراز سر شما قرار بگیرد ، افقی خواهد بود ، و سپس هنگامی که از انتهای دیگر قصد پایین رفتن داشته باشد ، به سمت پایین جهت میگیرد.

اما این مثال شامل یک جسم آسمانی است که نزدیک به زمین می باشد  و نسبت به فاصله آنها از زمین ، به طور چشمگیری فاصله را برای ناظر تغییر می دهد. طبق مدل کرویت زمین، ماه و خورشید بطور مداوم در یک فاصله نسبت به ناظر قرار دارند و باتوجه به قوانین پرسپکتیو نمیتوان تغییرات چشمگیری را در آنان مشاهده نمود. بر خلاف مدل زمین کروی ، لبه های سقف راهرو موجود در مثال، فاصله یکسانی در تمامی نقاط ذکر شده با ناظر ندارند و در عوض این فاصله بطور چشمگیری با ناظر در نقاط مختلف مثال تغییر میکند.

مثال فوق پیش بینی می کند که با نزدیک شدن و دور شدن ماه ، ناظر طرف های مختلف ماه را می بیند. بنابراین، همانطور که دیدید، راه حل های مدل زمین کروی تا اینجا برای این پدیده نمیتواند به درستی توضیحی ارائه کند.

آزمایش توپ

یکی دیگر از تلاشها و به اصطلاح راه حل ها برای نشان دادن این مسئله که توهم شیب ماه ممکن است توسط پرسپکتیو ایجاد شود، آزمایش توپ است.

 

فلش های قرمز در تصویر بالا ، جهت نور را برای اجسام مورد نظر نشان می دهند. ماه (فلش قرمز بالایی) به طور غیر منتظره ای در جهت بالاتر از خورشید قرار دارد در حالی که توپ  (فلش قرمز قرمز پایین) همانطور که انتظار می رود به سمت خورشید است. انتظار می رود اجسامی که از خورشید نور میگیرند، مستقیما به سمت پرتو های خورشید قرار داشته باشند.

سپس دوربین به توپ نزدیک میشود تا نشان دهد که بخش روشن توپ، توسط نور خورشید و دقیقا مانند ماه روشن شده است.

آزمونگر اینطور نتیجه میگیرد که همین اتفاق برای ماه رخ میدهد

 

در آزمایش بالا از پرسپکتیو در محدوده نزدیک استفاده شده تا نشان دهد که آزمایش نتیجه موفقیت آمیزی دارد و با ماه هماهنگ است. شکی نیست که نگه داشتن چیزی بسیار نزدیک به چهره یا دوربین می تواند زوایای زیادی ایجاد کند. با این وجود ، در تصویر بالا (تصویر اول و از فاصله دورتر) ، قسمت روشن شده توپ در جهت خورشید قرار دارد. سپس ناظر شروع به نزدیک شدن به توپ میکند ، به موقعیت ویژه ای که با دقت انتخاب شده در زیر آن وجود دارد ، می تواند توپ را مشابه جهت خورشید ، در جهت مشابهی با ماه قرار دهد.

مغلطه انجام شده در این آزمایش این است که طبق مدل کروی، ماه یک توپ کوچک نزدیک به ناظر زمینی نیست و این آزمایش یک قیاس نادرست است. در مدل زمین کروی، ماه با حفظ فاصله خود از ناظر و خورشید، در فاصله بسیار زیادی از ناظر قرار دارد و در این حالت تحت تأثیر جلوه های پرسپکتیوی قرار نمی گیرد. ماه به هیچ وجه فاصله خود را از ناظر تغییر نمی دهد.

عکاس به تدریج به توپ نزدیک میشود و سپس سعی میکند با استفاده از ایجاد زاویه خاص و تصویر برداری از سطح زیرین توپ، اینطور القا کند که این حالت ناشی از قوانین پرسپکتیو است درحالی که این در وهله اول، نقض کننده قوانین مدل کرویت زمین است. ما در هر زمان یک طرف ماه را مشاهده می کنیم. برای جهت گیری جسم به سمت بالا با توجه به پرسپکتیو ، جسم باید جهت و زاویه خود را تغییر دهد، دقیقاً مثل اینکه ما هر جسمی را در جلویمان به سمت بالا می بریم (اما در عمل چنین چیزی برای ماه در واقعیت اتفاق نمیوفتد).

ما دوباره شاهد تکرار اشتباهات فوق و عدم ارائه توضیحی هندسی مناسب برای “توهم شیب ماه” هستیم.

 

آزمایش دیگری در گاراژ

آزمونگر اینبار با تهیه فیلم، آزمایشی در گاراژ را اجرا میکند و نمونه مثالی مشابهی را ارائه می دهد.

 

در این مثال ، مانند مثال قبلی ، ما از زیر به توپ نگاه می کنیم و بنابراین توپ-ماه به سمت بالا جهت میگیرد.

در حقیقت ، قضیه برعکس است. اگر ماه به طور روزانه به چنین درجه ای با توجه به پرسپکتیو تغییر میکرد ، با کج شدن و بالا و پایین رفتن آن ، لزوماً باید با ایجاد جلوه هایی از قبیل تغییر زاویه و تغییر زاویه دید های مختلف از طرف های مختلف سطح  ماه یا تغییر مکان را نشان دهد. با این حال ، این به هیچ وجه مشخص نیست. استدلال پرسپکتیو توضیحی است که برای این هدف ساخته شده است ، که در هیچکدام از موضوعات دیگر در نجوم مشاهده نمی شود. مگر اینکه آزمونگر تصور کرده باشد، ماه و خورشید دو جسم کوچک هستند که بر فراز سرمان در ارتفاع نسبتا کمی درحال حرکت هستند و چنین حرکاتی باعث ایجاد خطاهای پرسپکتیوی میشود. درواقع آن ها هرچقدر هم این توضیح را با آزمایشات مختلف نشان دهند، تنها نشان دهنده درک غلطشان از ریاضیات و هندسه جهان است.

 

کره سماوی

توضیح دیگری که برای “توهم شیب ماه” ارائه میشود، کره سماوی است که در آن تمامی خطوط مستقیم، بصورت منحنی میشوند.وهم شیب ماه در کتب درسی نجوم شرح داده نشده است زیرا ستاره شناسان می دانند که خطوط مستقیم در فضای اشیاء به چرخه های بزرگی در کره آسمانی تبدیل می شوند. Minnaert فقط یک مرجع گذرا را ارائه می دهد: “… خطی که شاخ های ماه را بین سه ماه اول آن و ماه کامل وصل می کند ، به نظر نمی رسد که به هیچ وجه عمود بر جهت خورشید به ماه باشد. مقاله ای از گلازر و شوت (Glaeser and Schott) ، که از طریق اصول عکاسی به پدیده نزدیک می شود ، نشان می دهد که میزان این توهم را می توان در تئوری با مقایسه یک عکس نزدیک از ماه با عکسی که شامل خورشید و ماه است اندازه گیری کرد. دوربین در یک مسیر مشخص بین آنها هدایت می شود (اگرچه هیچ معادله ای ارائه نشده است). با این حال ، همانطور که آنها اشاره می کنند ، در عمل امکان پذیر نیست زیرا حتی یک لنز با زاویه دید عریض نمی تواند هم خورشید و هم ماه را در یک عکس با تفاوت های آزیموت که برای آن توهم را می توان به وضوح مشاهده کرد (بین ۹۰ تا ۱۸۰◦)، ضبط کند. 

ستاره شناسان برای نقشه های آسمان به الگوی کره آسمانی تکیه می کنند زیرا مکان ستارگان و صورت های فلکی فقط به صعود و نزول درست آنها بستگی دارد. برای مدل topocentric مورد استفاده برای خورشید و ماه ، مکان توسط azimuth و ارتفاع مشخص شده است. فرض بر این است که همه اجرام موجود در آسمان در فاصله یکسانی از ناظر قرار گرفته اند، گویی که روی سطح یک کره خیالی اطراف ناظر چسبیده اند. ستاره شناسان ، که برایشان مدل کره سماوی ابزاری اساسی برای نقشه برداری ستارگان است ، از مسیر ظاهراً منحنی نور از خورشید به ماه متعجب نمیشوند، زیرا می دانند که خطوط مستقیم در فضای ۳ بعدی به منحنی و دایره بزرگ تبدیل می شود- قوس های دایره ای در کره سماوی خیالی. 

 

مثال مدل ۳ بعدی

علیه این مفهوم ممکن است در هر برنامه مدل سازی سه‌بعدی شبیه سازی هایی یافت شود. یک خط مستقیم طولانی ایجاد کنید و دوربین را در موقعیت ها و فواصل مختلف از آن قرار دهید. در چه نقطه ای خط مستقیم منحنی می شود؟ پاسخی که ما پیدا کردیم این است: در هیچ نقطه ای. یک خط مستقیم در هر فاصله ای همیشه مستقیم خواهد بود.

از طرف دیگر ، اگر خط ،مخروطی سبز باشد که به سمت توپ زردی اشاره می داشت، مخروط سبز همیشه به توپ زرد اشاره می کرد.

 

در تصاویر فوق از یک صحنه سه بعدی در موقعیت های مختلف عکس گرفتیم. در تمام موقعیت ها مخروط همیشه به سمت توپ اشاره دارد. با فواصل بیشتر و بیشتر ، مخروط باز هم به توپ اشاره دارد. باید تعجب کرد که چرا مخروط همیشه به توپ اشاره می کند؟ این ادعا که مخروط ها به سمت چیز هایی که اشاره میکنند، درواقع  اشاره و جهت گیری ای ندارند، این را القا میکند که اگر از هر خط در فضای سه بعدی عکاسی کنید ، آن به صورت خمیده به نظر می رسد.

کسانی که چنین حرفی میزنند، ادعا میکنند: “آنچه شما در نظر نمی گیرید این است که آسمان شب فضای اقلیدسی نیست؛ بلکه یک سطح خمیده است.” اما آیا آنچه توصیف می شود صحیح است؟ در مدل زمین کروی فضای بالا و اطراف (آسمان شب) “سطح خمیده” نیست. اصلاً سطح نیست. چه دلیلی وجود دارد که آسمان اطرافمان را بصورت یک گنبد یا کره سماوی فرض کنیم (در مدل کرویت زمین) و همان را به واقعیت مشاهده شده القا کنیم؟

از این رو ، به نظر میرسد که مفهوم کره سماوی برای مدل کرویت زمین، یک مفهوم متناقض با این مدل باشد و هیچ ارتباطی با فضای سه بعدی که گفته می شود سیستم های نجوم خورشید زمین و ماه در آن هستند، ندارد. 

هیچ کره سماوی ای در اطراف زمین در مدل کرویت زمین وجود ندارد. پس بار دیگر مشخص شد که توضیحی هندسی برای توهم ماه شیب در دسترس نیست. ستاره شناسان در مورد این مسئله اختلاف نظر دارند.

طرح کره سماوی

کارشناسان ما در زمینه نجوم صحنه ای از توهم ماه را که در یک کره آسمانی بریده شده است به ما ارائه می دهند تا ما ایده  “چگونگی کار در فضای سه بعدی” را بهتر درک کنیم. خطوط مستقیم در کره سماوی منحنی می شوند.

 

متأسفانه ، این مثال با یک فرض ساختگی همراه است. آسمان کره ای نیست که خورشید ، ماه و خطوط پرتوهای نور در آن قرار بگیرند و باعث ایجاد انحنای مصنوعی شوند. خطوط صاف مستقیم در فضای بالای ما قرار خواهند گرفت ، نه بر روی یک کره آسمانی منحنی. 

اگر خورشید و ماه بتوانند به گونه ای به هم وصل شوند ، صرفاً سرنخ کوچکی را برای مکانیسم زیرین فراهم می کند و دلالت بر این نیست که یک “کره سماوی” در بالای زمین وجود دارد که در آن “خطوط مستقیم منحنی می شوند”. چنین مکانیسمی کاملاً با مدل زمین کروی در تضاد فیزیکی و معادلاتی است.

آزمایش ریسمان

حال به “آزمایش ریسمان” اشاره می کنیم که در آن جهت قسمت روشن شده ماه می تواند با یک رشته ریسمان به خورشید متصل شود.

 

 

استدلال شده است که آزمایش ریسمان نشان می دهد که خورشید و ماه در واقع به یکدیگر اشاره می کنند. نوعی توهم در حال رخ دادن است و آزمایش ریسمان”توهم را می شکند” ، نشان می دهد که قسمت روشن شده ماه در واقع به سوی خورشید قرار دارد و  اگر به خورشید اشاره نمی کرد ، نمی توانستیم قطعه ای مستقیم از ریسمان را در آن مسیر نگه داشت.

به عنوان پاسخی به این مورد ، سناریوی زیر را در نظر بگیرید:

شما روی زمین به پشت خود و رو به بالا دراز می کشید و در لبه های دید شما در یک سمت، بالای یک درخت کاج را مشاهده می کنید ، و در طرف دیگر بالای یک کلبه چوبی. شما ریسمانی را بیرون می آورید و آنها را در سراسر دید خود به یکدیگر متصل می کنید. آیا ثابت کرده اید که درخت به سمت کلبه چوبی اشاره میکند؟

اگر روی زمین به پشت دراز کشیده اید و در یک سمت ماه را میبینید که به جهت بالا منحرف شده و در طرف دیگر خورشید را که درحال غروب است ببینید، ریسمانی که این دو را به هم متصل می کند ، دیگر ثابت نمی کند که ماه در جهت خورشید است بلکه ثابت می کند درخت ها به سمت کلبه چوبی اشاره دارند. وقتی به پشت روی زمین دراز میکشید، می توانید ۱۹۰ درجه از فضا را ببینید. فقط به این دلیل که در یک طرف جسمی به سمت بالا انحراف دارد و ظاهرا به جسم دیگری اشاره میکند، به این معنی نیست که آنها در حقیقت به یکدیگر اشاره داشته باشند.

منظره پانورمای زیر وقتی به اطراف ناظر پیچیده شود:

 

تبدیل به تصویر زیر میشود:

 

در مثال بالا ، ماه و هواپیما در طرف مقابل خورشید در نزدیکی نقطه B قرار دارند. خورشید در نقطه A در افق است. ماه و هواپیما در واقع به سمت خورشید اشاره نمیکنند. ریسمان فقط آنها را بصورت دو بعدی در ‘کره بینایی’ دقیقاً مانند مثال درخت و کلبه چوبی متصل می کند.

در مثال بالا، اگر حقیقتا هواپیما به سمت خورشید اشاره داشت، در این صورت زمانی که به هواپیما نگاه میکردیم، درحالی که خورشید در افق پشت شما قرار دارد، در چنین حالتی شما هواپیما را مشاهده میکردید که به سمت شما اشاره دارد و به جهت پایین و افق مقابل (پشت شما) انحراف پیدا کرده است. همین امر در مورد ماه نیز صدق می کند. اگر ماه به سمت خورشید اشاره داشته باشد ، هنگامی که شما ماه را میبینید ، قسمت روشن آن باید به سمت خورشید در افق پشت سر شما ، دقیقاً همانطور که درباره هواپیما صدق میکرد ، حرکت کند . به سمت پشت شما ، در جهت افق مقابل به سمت پایین دچار انحراف میشد. بنابراین، می بینیم که این ادعا که آزمایش ریسمان نشان می دهد که یک توهم اتفاق افتاده، و اجسام به یکدیگر اشاره دارند، اشتباه است. این آزمایش ممکن است نشان دهد که موقعیت های اجسام  و مسیرهای خطی مستقیم طوری رفتار می کنند که گویی به شکلی خمیده بر روی گنبدی هستند اما به هیچ وجه نمیتوان آن را به عنوان جهت گیری مطلق اجسام به سوی یکدیگر به حساب آورد.

در زیر میتوانید یک شبیه ساز کره سماوی از توهم ماه را ، که توسط دانشگاه Nebraska-Lincoln ساخته شده ببینید که روشی برای یادگیری ارتباط بین فاز ماه ، زمان روز و موقعیت ماه در آسمان ارائه می دهد:

 

 

معادله پیش بینی

پروفسور مایرز معادلاتی را ارائه می دهد که می تواند برای پیش بینی شیب ماه، در پدیده “توهم شیب ماه” استفاده شود. برخی تلاش کرده اند تا اینطور به نظر برسد که این معادلات توضیح دهنده راه حل “توهم شیب ماه” در مدل کرویت زمین است. با این حال ، ارزیابی طرح مدل مورد استفاده توسط پروفسور مایرز نشان می دهد که این معادلات به هیچ وجه نشان دهنده این نیستند که پدیده مذکور در این مدل قابل توضیح است.

در مدل پروفسور مایرز ، ماه و خورشید در فاصله دور بر روی “صفحه دید” در نزدیکی ناظر نشان داده شده اند. شکل ۷ در صفحه ۸ مقاله، نمودار این مدل را نشان می دهد:

لینک مقاله پروفسور مایرز:

https://www.seas.upenn.edu/~amyers/MoonPaper20June.pdf

در تصویر فوق درباره ماه و خورشید آمده است که “تصویر در صفحه دید است”. آیا در مدل کروی، بالای سر ناظر یک صفحه دید قرار دارد که اجسام در آن پدیدار شوند؟ از آنجا که در مدل کرویت زمین هیچ چیز با عنوان “صفحه دید” که نزدیک و درست بالای سرمان باشد وجود ندارد که اجرام در آن پدیدار گشته و طرح ریزی شوند، باید فرض محاسبات را زیر سوال برد.

چرا “صفحه دید” ضروری است؟ می بینیم که این مدل با سیستم هایی که گفته می شود ، بی ارتباط است.

درواقع بطور خلاصه میشود گفت، تمامی محاسبات پروفسور مایرز بر اساس وجود یک کره سماوی فیزیکی در اطراف زمین است! این درحالیست که در مدل کرویت زمین، چنین کره سماوی ای وجود ندارد و اگر از معادلات مقاله پروفسور مایرز ، فرضِ کره سماوی را حذف کنیم، عملا معادلات و توضیحاتشان بی نتیجه میشود و توان توضیح ظاهری این پدیده را نخواهند داشت. خیلی مضحک است اگر تصور کنیم، در مدل کرویت زمین یک کره سماوی به دور زمین وجود دارد که باعث میشود خطوط مستقیم بصورت منحنی در آیند و این عامل سبب ایجاد توهم شیب ماه بشود.

نکته مهم

در معادلات ارائه شده توسط پروفسور مایرز، پارامترِ فواصل فراموش شده! شما در هیچ کجای مقاله پروفسور مایرز و همچنین در هیچ کدام از معادلاتشان، پارامتر فاصله را مشاهده نمیکنید. فاصله زمین تا ماه و زمین تا خورشید در نظر گرفته نشده. میتوانید به مقاله مراجعه کنید و دنبال فواصل بگردید اما در هیچ کجای مقاله به این فواصل اشاره ای نشده است.

همانطور که در این مقاله توضیح دادیم و همانطور که خواندید، تمامی راه های مدل کروی برای توضیح پدیده “شیب ماه” به بن بست خوردند و یا از پیش فرض های غلط یا نادرست استفاده کردند که در مدل کروی کاملا بی معنی است. اکنون مشخص شد که پدیده “توهم شیب ماه” بر اساس مدل زمین کروی قابل توضیح نیست و در این مدل کار نمیکند.

نتیجه

زمین مسطح یک توضیح هندسی مناسب و صحیح از توهم شیب ماه، حرکات گنبد مانند و جهت گیری اجرام آسمانی ارائه داد. مدل نجومی زمین مسطح بطور مستقیم و دقیق نحوه انحراف و جهت گیری فاز های ماه را پیش بینی میکند.

در عوض ، مدل زمین کروی مشکل بزرگی با ارائه توضیح دقیق و درست در مورد توهم شیب ماه دارد. خطوط صاف در فضای نرمال باید باعث شود قسمت نورانی ماه به سمت خورشید قرار داشته باشد. هیچ توضیح اضافی ای از کره سماوی یا پرسپکتیو که باعث خمیدگی نور شود، قابل قبول نیست چرا که با دنیای توصیف شده در مدل کروی در تضاد است. توضیح با استفاده از پرسپکتیو نیازمند این است که ماه در جهت بالا دچار تغییر در زاویه و جهت گیری شود تا بتواند به سمت بالا انحراف پیدا کند، که در این صورت ما از زمین قسمت های مختلف ماه را خواهیم دید، نه تنها یک سمت از ماه و یا حرکت سایه را بر روی سمت قفل شده به سوی زمین مشاهده کنیم و از جهت دیگر، توضیح با استفاده از کره سماوی کاملا غیر مادی و بدون مکانیسم های دقیق و واقعی است. 

بنابراین به عنوان نتیجه نهایی، این مدل زمین کروی است که دارای مشکلات هندسی بوده و فاقد قدرت توضیحی کافی برای مشاهدات ابتدایی و رایج است.

 

منابع استفاده شده برای کره سماوی:

[۱] M.V. Berry, Nature’s optics and our understanding of light, Contemp.Phys., in press (2015).
[۲] Georg Glaeser and Karlheinz Schott, Geometric Considerations about Seemingly Wrong Tilt of
Crescent Moon, KoG 13, 19–۲۶ (۲۰۰۹),
http://hrcak.srce.hr/index.php?show=clanak&id_clanak_jezik=73428
[۳] Jerry Lodriguss, A Different Moon Illusion.
http://www.astropix.com/HTML/L_STORY/MOONILL.HTM
[۴] Jean Meeus, Astronomical Algorithms, 2nd Edition, William-Bell, Inc., Richmond, Virginia,
USA (1998), p. 346.
[۵] M. Minnaert, The Nature of Light and Colour in the Open Air, Dover Publications Inc. (1954).
[۶] Andrea Myers-Beaghton, Tower Bridge Video,
https://www.youtube.com/watch?v=Pt9iY-2XtDI
[۷] Alan L. Myers, The Moon Tilt Illusion,
http://www.upenn.edu/emeritus/essays/MyersMoon.html
[۸] Bernhard Sch¨olkopf, The Moon Tilt Illusion Perception 27, 1229–۱۲۳۲ (۱۹۹۸).
http://www.perceptionweb.com/abstract.cgi?id=p271229
[۹] Karlheinz Schott, “Falsche” Mondneigung – Wohin zeigt die Mondsichel?,
http://falsche-mondneigung.jimdo.com/

 

Share this post

18 comments

اضافه کنید
  1. محمد ۱۵ فروردین, ۱۳۹۹ \ق٫ظ\۳۱ ۰۸:۱۸ پاسخ دادن

    انصافا کارتون ایول واره
    به این فکر میکردم که اگه یه روزی توی دانشگاه بخوام صحبت های شمارو به اساتید انتقال بدم احتمالا به نتیجه ی کارم مثل نتیجه ی دعوت حضرت نوح میشه😂
    البته امیدوارم کارتون نتیجه بده.سعی کنید وارد دانشگاه ها کنید نظراتتونو

  2. Amir ۲۶ فروردین, ۱۳۹۹ \ب٫ظ\۳۱ ۲۰:۳۹ پاسخ دادن

    آزمایش اینکه آیا مشاهدات ما از فازهای مختلف ماه با مدل زمین کروی سازگارند یا نه، وقتی خورشید و ماه در آسمان دیده می‌شوند کار سختی نیست. کافیست شرایط یک صحنه از آسمان را در مقیاس خیلی کوچک شبیه‌سازی کنیم. برای این کار می‌توانیم از یک توپ به عنوان ماه و یک چشمه نور به عنوان خورشید استفاده کنیم. برای اینکه بتوانیم فقط تأثیر نور چشمه را روی توپ مشاهده کنیم باید آزمایش را در شب یا در یک محیط تاریک انجام دهیم که برای این کار باید مشخصات صحنه مورد بررسی را ثبت نماییم تا بعداً بتوانیم آن شرایط را شبیه‌سازی کنیم. یعنی فواصل زاویه‌ای ماه و خورشید نسبت به افق و نسبت به یکدیگر را اندازه‌گیری و ثبت نماییم و از ماه به دقت عکس بگیریم. برای دقت بیشتر می‌توانیم اثر شکست جوی پیش‌بینی شده در این مدل در ارتفاع زاویه‌ای اجرام را لحاظ و آن را حذف کنیم. طبق مدل مورد آزمایش، خورشید به طور میانگین ۳۹۰ مرتبه دورتر از ماه است. پس باید توپ را در فاصله دلخواه 𝒙 و چشمه نور را در فاصله ۳۹۰𝒙 از دوربین طوری قرار دهیم که فواصل زاویه‌ای آنها نسبت به افق و نسبت به هم همان مقادیر اندازه‌گیری شده برای خورشید و ماه باشند. برای شبیه‌سازی بهتر خوب است ابعاد توپ، ابعاد چشمه و مقدار 𝒙 را طوری انتخاب کنیم که اندازه زاویه‌ای توپ و چشمه به ترتیب با اندازه زاویه‌ای ماه (نیم درجه) و خورشید (باز هم نیم درجه) چندان تفاوت نداشته باشند. حال اگر قسمت روشن شده توپ از هر لحاظ مانند ماه باشد می‌توان نتیجه گرفت که مدل مورد بررسی قادر به توجیه فاز مورد نظر ماه است و اگر چنین نبود معلوم می‌شود که مدل یادشده نمی‌تواند آن فاز را توجیه کند. تا جایی که تجربه نشان داده مشاهدات ما از فازهای مختلف ماه با پیش‌بینی این مدل سازگار است.
    – اما چرا نتیجه آزمایش فوق مستقل از مقدار 𝒙 (فاصله توپ تا ناظر) است؟ با قرار دادن سه نقطه به عنوان ناظر، توپ و چشمه نور در یک صفحه و رسم مثلثی که شامل این نقاط است، درمی‌یابیم که فاز توپ در این صفحه فقط به زاویه بین ضلعی که چشمه را به توپ و ضلعی که توپ را به ناظر وصل می‌کند بستگی دارد. با ثابت گرفتن فاصله زاویه‌ای بین چشمه و توپ یعنی زاویه بین ضلع واصل توپ به ناظر و ضلع واصل چشمه به ناظر، مثلث‌هایی که به ازای تمام مقادیر 𝒙 تشکیل می‌شوند به حالت تناسب دو ضلع و تساوی زاویه بینْ با هم متشابه و در نتیجه تمام زوایای داخلی این مثلث‌ها با هم برابر می‌شوند و این یعنی فاز توپ یا همان شکل ظاهری قسمت روشن توپ به مقدار 𝒙 بستگی ندارد.
    – برای سادگی می‌توانیم همانطور که در این صفحه نمایش داده شده، از خود خورشید به عنوان چشمه نور استفاده کنیم. در این صورت نتیجه این آزمایش عملاً با نتیجه آزمایش پیشین تفاوتی نمی‌کند. زیرا خورشید حداقل ۳۶۰ برابر دورتر از ماه است و این موجب می‌شود: اولاً فاز توپ حداکثر به اندازه ¹/₃₆₀ رادیان یعنی کمتر از ۰.۱۶ درجه نسبت به حالتی که آزمایش را به طور دقیق انجام دهیم تغییر کند و بخش روشن آن کوچکتر شود که این میزان به راحتی قابل چشم‌پوشی است؛ و ثانیاً تأخیر رسیدن نور خورشید به زمین و ماه و از ماه به زمین، فاز مورد انتظار ماه را حداکثر به اندازه ۰.۰۱۱ درجه تغییر دهد که بسیار ناچیز است. همچنین از آنجا که شکست جوی موقعیت اجرام را حداکثر به میزان نیم درجه بالاتر نشان می‌دهد، لذا در خوشبینانه‌ترین حالت فاز توپ حداکثر به همین اندازه نسبت به فازی که در آزمایش دقیق مشاهده می‌شود به سمت بالا می‌چرخد که این نیز کمتر از آن است که با چشم غیر مسلح قابل تشخیص باشد. نتیجه آنکه برای پیش‌بینی شکل فاز ماه مطابق مدل زمین کروی می‌توان از پارامتر نسبت فاصله خورشید به فاصله ماه از زمین صرف نظر کرد و فقط پارامتر فواصل زاویه‌ای آنها بین افق و بین خودشان را در نظر گرفت. بنابراین مغلطه‌ای در “آزمایش توپ” این صفحه صورت نگرفته.
    – به علاوه در تصویری که در این صفحه به نمایش درآمده و ظاهراً حکایت از آن دارد که فاز توپ به سمت خورشید نشانه رفته اما فاز ماه نه، باید گفت تصویر با استفاده از یک لنز زاویه گسترده تهیه شده و این لنزها فقط خطوط مستقیمی را که از مرکز میدان دید بگذرند به شکل مستقیم نشان می‌دهند و سایر خطوط را به شکل منحنی نمایش می‌دهند. اتفاقاً خطی که توپ را به خورشید وصل می‌کند تقریباً چنین ویژگی‌ای دارد و بنابراین طبیعیست که فاز توپ در امتداد خط راستی دیده شود که توپ را به خورشید وصل می‌کند. در حالی که خط واصل ماه به خورشید در این تصویر چنین خاصیتی ندارد. همچنین قبل از این تصویر یک تصویر پانورامای استوانه‌ای به نمایش درآمده که ظاهراً حاکی از متوجه نبودن فاز ماه به سمت خورشید است. در اینگونه تصاویر از میان خطوط راست افقی فقط آنهایی به صورت راست دیده می‌شوند که از مرکز تصویر بگذرند. خط واصل ماه به خورشید از مرکز این تصویر عبور نمی‌کند. پس نباید انتظار داشت که فاز ماه در جهت برداری دیده شود که ماه را به خورشید وصل می‌کند. در واقع وقتی خط مستقیمی از نیمه بالایی تصویر بگذرد، آن خط در تصویر به شکل یک منحنی با برآمدگی رو به بالا درمی‌آید؛ درست مثل خط واصل ماه به خورشید در این تصویر. از این رو در اینجا اینطور به نظر می‌رسد که فاز ماه به سمت خورشید نیست. در حالی که اگر خط واصل ماه به خورشید را به صورت افقی و در مرکز یک عکس پانوراما قرار دهیم و یا از یک لنز زاویه گسترده طوری استفاده کنیم که خط یادشده از مرکز میدان دید عبور کند، این مشکل برطرف و فاز ماه دقیقاً رو به خورشید دیده خواهد شد.
    * گذشته از همه اینها آیا دوستانی که می‌گویند مدل نجومی زمین کروی نمی‌تواند همه فازهای ماه را توجیه کند، می‌توانند به این سؤال پاسخ دهند که اگر ماه و خورشید همان اجرامی باشند که مدل مذکور می‌گوید، در مواقعی که فکر می‌کنند قسمت روشن ماه به سمت خورشید نیست، ماه باید به چه شکل دیده شود که دیده نمی‌شود؟ آیا آنها می‌توانند پیش‌بینی کنند که اگر ماه و خورشید در یک موقعیت خاص نسبت به یکدیگر در آسمان باشند، فاز ماه دقیقاً چگونه باید باشد تا بتوان نتیجه گرفت که بخش روشن ماه رو به خورشید قرار گرفته؟

    • محمد ۱۹ مهر, ۱۳۹۹ \ب٫ظ\۳۰ ۱۹:۴۱ پاسخ دادن

      سلام ، ماهواره های ایران یک نوع بهونه ای تا موشک قاره پیما آزمایش کنند چون بدون هیچ ماهواره ای سازمان ملل تحریم می‌کنه تمام عکسهای ماهواره ایی که حتی در مپ گوشی هست توسط شاتل در سرتاسر زمین گرفته میشه هیچ ماهواره ایی در آسمان نیست همه این رسیورها از دکل هستش تو فیلمها زیاد در مورد ماهواره ها نشون میدن که گول بخوریم سند کوه قاف که سرتاسر زمین محصور کرده و سر آسمان اونجاست خودم در کتاب غیبت نعمانی خواندم کوه قاف اسنادش در کتیبه های مایاها هم بوده اگه زمین کره باشه محصور کردن کوه قاف هیچ معنی ندارد و حتی گنبد آسمان هم بی معناست جاذبه ایی هم وجود ندارد اگه داشت تو نمیتونستی راه بری چه برسه به اینکه زندگی کنی گول لنز های محدب شکل دوربینهای ناسا رو نخور برای من یقینه که زمین تخته و هیچ عکسی از فضا نیست اگه آمریکا ماه رفته بود یکبار دیگه هم می‌رفت یا کشور دیگه ایی می‌رفت

    • Amir ۲۶ اردیبهشت, ۱۳۹۹ \ق٫ظ\۳۱ ۱۱:۱۲ پاسخ دادن

      مشاهدات نشون میده که ماه از نظر زاویه‌ای هر چقدر که فاصلش با خورشید بیشتر باشه، بخش تاریکش کوچیکتر میشه و بالعکس؛ هر چقدر که فاصلش با خورشید کمتر باشه، بخش بزرگتری ازش تاریک میشه. اما این مشاهدات با این فرض که سایه زمین عامل ایجاد بخش تاریک ماه هست، در تناقضه. در واقع اگه برعکس این اتفاقات رو شاهد بودیم، عاقلانه‌تر بود که میپذیرفتیم سایه زمین عامل ایجاد هلال در ماهه. یعنی اگه فاصله گرفتن (زاویه‌ای) ماه از خورشید به جای کاهش وسعت قسمت‌های تاریک ماه، موجب افزایش وسعت این قسمت‌ها میشد، عاقلانه‌تر بود که عامل ایجاد هلال در ماه رو سایه زمین میدونستیم.

  3. داود ۱۲ خرداد, ۱۳۹۹ \ب٫ظ\۳۱ ۲۳:۳۳ پاسخ دادن

    سلام تشکر .مطالب تون روبا چند نفر که تو زمینه نجوم تخصص دارن درمیون گذاشتم .دقیقا در همون مواردی که شما نتیجه میگیرید اونهاهم به نفع خود نتیجه میگیرن .موضوع خیلی پیچیدس .احساس میکنم زمان همه چیز رو روشن میکنه.صبر میکنیم .راستی با یک کوه نورد ویک خلبان هم دراین باره صحبت کردم اکثرا نظر شما روبدون دلیل رد میکنن .فکرمیکنم .دراینده خطرات جبران ناپذیری اثبات مسطح بودن زمین داشته باشه .خدانگهدار ۹۹/۳/۱۲

  4. مرتضی ۱۹ خرداد, ۱۳۹۹ \ق٫ظ\۳۱ ۱۰:۳۹ پاسخ دادن

    با احترام به نظر سایرین و نویسندگی محترم این پست اعلام میکنم زمین گرد هست و تخت نیست فیلم اثبات این حرف من رو یک عکاس معروف آمریکایی در آمریکا توسط دوربین پیشرفته کنون در حال عکاسی از کهکشان راه شیری به اثبات رسیده که هر دوازده ثانیه یک عکس گرفته و حرکت گردشی زمین رو نشون میده و اثبات دومین نشانه عکاسی با مود سرعت بالا از ستارگان در شب هست که جهت چرخش زمین رو نشون میده اگر زمین تخت بود یا توهم شیب داشتیم نور ستاره ها به صورت یک خط مستقیم بود نه دایره شکل لطفاً اینقدر برای قبول یک واقعیت آسمون ریسمون نبافید

    • flatearther ۲۱ خرداد, ۱۳۹۹ \ق٫ظ\۳۱ ۰۵:۴۴ پاسخ دادن

      سلام خدمت شما
      چرخشی که میبینید چرخش زمین نیست بلکه چرخش گنبد آسمان و اجرام آسمانی به دور زمین مسطح هست. اشتباه نکنید. ستارگان در گنبد آسمان بصورت دایره وار درحال چرخش هستند. مطالب ما را در این مورد بخونید تا متوجه منظورمان بشید.
      موفق باشید

      • محمد2 ۷ شهریور, ۱۳۹۹ \ب٫ظ\۳۱ ۱۹:۰۴ پاسخ دادن

        اگراین جوری بود باید باید حرکت دایره وار ستارگان در همه جای به اصطلاح دیسک زمین در یک جت و به دنبال هم می بود.
        در صورتی که در نیم کره ی شمالی و جنوبی حرکت دایره وار ستارگان به سمت غرب هست. همین یک دلیل برای کروی بودن زمین کافی هست و هیچ دلیل دیگری هم نیاز نداره.
        وقتی دو نقطه ی ثابت در آسمان وجود داره که بقیه ی ستارگان به دور آن گردش می کنند نشانه ی وجود دوقطب روی زمین هست و نشانه ی کروی بودن زمین.

  5. محمد ۱۴ مهر, ۱۳۹۹ \ب٫ظ\۳۰ ۱۹:۰۰ پاسخ دادن

    سلام ممنون از تحقیقاتتون من این نظر برای زمین تخت گراهای حقیقی میفرستم نه افراد دیگه من قبول دارم که زمین تخته و یه دریای مخفی هم آخر دنیا پشت کوه قاف است کوه قاف بخاطر این بهش میگن کوه قاف که مثل ق دایره ماننده ماه خودش سفینه است و نورش از خودشه ربطی یه خورشید نداره و مقر بشقاب پرنده هاست مقرهای دیگر بشقابها دور تا دور زمین که همان قطب جنوب و مثلث برمودا و مقرهای فوق پیشرفته که شهری در زیر زمین و اقیانوسها مثل اطلس است. بشقابها برای انسانهای کامل مثل امام مهدی ،حضرت خضر،الیاس ،ادریس که همان خنوخ یا اکنوک که در عهد عتیق داستانش هست و حضرت عیسی و ۳۱۳ یاران امام و ملک خاکی مثل جبرییل چون فرشتگان میتوانند جسم شوند به اذن خدا و این وسایل به قول امام باقر وسایل آسمانهای هفتگانه است که کوروش نمونه ای از سفینه ها را که آرام حرکت میکرد در اختیار داشت و نمونه دیگر که بنام ابر سرکش (فوق پیشرفته)برای امام مهدی پنهان کرد که وقتی او بیاید با آن باشد علت مخفی کاری کشورها این است که امریکا چندین بار در سالهای ۱۹۴۷ و ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ با امام درگیر شده و رئیس سایت ویکی لیکس جولیان آسانژ بخاطر این فشاگری چند سالیه که تحت پیگرد قرار گرفته علت بعدی منابع بسیاری از انرژی در قطب جنوبه و علت بعدی دروغ کروی بودن زمین این است که بگن ما هیچ هم نیستیم در فضا و تکامل باعث بوجود آمدن انسان است و انسان به پوچ گرایی برسد و اسرار بشقابها هم مخفی بماند و بگن سفینه ها برای موجودات فرازمینی هستش که در اصل این موجودات دروغین وجود ندارن و اصل ماجرا را تکذیب کنن ، یکی بود یکی نبود زیر این گنبد کبود از قدیم اول هر قصه ای میگفتن امام باقر میفرماید رنگ کبودی آسمان بخاطر رنگ کوهای قاف هستش ، یخ سفیده سر آسمان که فوق العاده محکم و نامریی از دور زمین شروع میشود با تشکر

  6. محمد ۱۴ مهر, ۱۳۹۹ \ب٫ظ\۳۰ ۱۹:۱۸ پاسخ دادن

    سلام زمین هیچ جاذبه ای که بتواند شی را به خود بچسباند نداره و اگر داشت شما نمیتونستید راه بروید یا معمولی زنگی کنید و اگه جاذبه باشد نباید دریاها و اقیانوسها موج داشته باشند باید آبها راکت و بدون حرکت باشند و اگر زمین کروی باشد و دور خود بچرخد ما نمیتوانیم هر شب یه نوع ستار ببینیم ستاره ها خیلی کوچک تر از زمین هستند و آنها دور ما میچرخند زمین چندین برابر بزرگتر از آن چیزی که ما میدانیم و در تمام کتب آسمانی هیچ اشاره ای به چرخش زمین نشده اما چند جا در قرآن اشاره به چرخیدن خورشید و ماه به صورت فلکی شده ، الشمس والقمر فی فلکن یسبحون و در جاهای دگر فرموده الارض الله واسعه یعنی زمین خدا خیلی وسیعه و در سوره طلاق آیه۱۲ اشاره به هفت زمین مثل همین زمین خودمون شده است .

ارسال نظر جدید