بزرگنمایی خورشید در افق

بزرگنمایی و کوچکنمایی

موضوع تغییر اندازه ظاهری خورشید در طول روز یکی از موضوعات گیج کننده و پر بحث در مبحث زمین تخت می باشد. با این مقاله سعی در درک و روشن کردن موضوع داریم.

سوال: اگر زمین تخت باشد و خورشید از ناظر دور شود، آیا اندازه آن نباید دچار تغییر شده و کوچکتر شود؟

پاسخ: در اکثر مواقع خورشید با توجه به پدیده شناخته شده بزرگنمایی جوی که توسط پرتوهای شدید نور که از میان لایه های مختلف اتمسفر عبور می کند، در همان اندازه یکسان باقی می ماند. حال امروز میخواهیم این موضوع را باز کنیم و توضیح بیشتری درباره آن بدهیم.

در فصل ۱۰ کتاب Earth not a globe میخوانیم:

” این کاملا واضع و بدیهیست که یک نور از هر منبعی، اگر از طریق محیطی چگال و متراکم عبور کند، در فاصله معینی اگر به آن از طریق چشمان ناظر نگاه کنیم، بزرگتر نسبت به نوری که از محیطی رقیق تر می آید، بنظر میرسد. این نکته زمانی بیشتر قابل توجه میشود که در محیط ، ذرات آب یا بخار ، مانند یک فضای مرطوب یا مه آلود، وجود داشته باشد. هرکس میتواند این موضوع را در شبی در خیابان با ایستادن در فاصله معینی از یک چراغ یا منبع نور امتحان کند و نتیجه را یادداشت کند. در هر زمان میتوانید این پدیده را با شدت کم یا زیاد مشاهده کنید اما زمانی که هوا کمی حالت مه آلود دارد، میتوانید نتیجه بهتری بگیرید.

همه این را میدانیم که نور خورشید در هنگام طلوع و غروب، باید مسیر بیشتری را از میان اتمسفر زمین طی کرده تا به ناظر برسد و اتمسفر نزدیک به سطح زمین از دیگر لایه های اتمسفر چگال تر و متراکم تر است و ذرات آب بسیاری را در خود نگه داشته است بنابراین طبیعی است که نور خورشید دچار تغییرات قابل توجهی در دید ناظر شود (بزرگنمایی و تغییر شکل و حالت منبع نور).”

 

دفعه بعد که به طلوع یا غروب خورشید نگاه میکنید، دقت کنید که در آن هنگام تا چه اندازه مبهم و مه آلود به نظر میرسد و اگر با دوربین، ویدیویی از خورشید در آن حالت تهیه کنید، متوجه حرکت هایی بصورت افقی و عمودی روی سطح خورشید میشوید که به اعوجاج جوی معروف اند. صبر کنید تا خورشید کاملا از افق فاصله بگیرد. دیگر خبری از آن اعوجاج و حالت مه مانند دیسک خورشید نیست و شدت درخشش آن بیشتر میشود.

اگر تابحال منظره ای از یک شهر را در شب دیده باشید، نور های ساختمان هایی که در فواصل بسیار دور تر قرار دارند (که بصورت یک دایره نورانی دیده میشوند) دارای اندازه بزرگی هستند و این پدیده دقیقا در طبیعت اجرا میشود. حال این فاصله را بیشتر کنید، چراغ ها بزرگتر میشوند و اگر به سمت آن ها حرکت کنید و بهشان نزدیک شوید، به تدریج کوچکتر و کوچکتر میشوند.

خورشید را از طریق یک فیلتر سولار در طول روز مشاهده کنید. شاید کوچکتر از یک دانه عدس در دستتان باشد اما در هنگام غروب یا طلوع به نظرتان علت بزرگ شدن چه میتواند باشد؟ این پدیده شناخته شده به ما کمک میکند تا بتوانیم به خوبی این مشاهده از خورشید را توضیح دهیم.

به تصویر زیر با دقت نگاه کنید. بلافاصله با نگاه کردن به تصویر متوجه خواهید شد که چراغ هایی که در فاصله دورتر در تصویر قرار دارند بزرگ به نظر می رسند ، خصوصاً نورهای سفید روشن در سمت چپ بالای تصویر. باید توجه داشته باشید که بسیاری از چراغهای موجود در پس زمینه تقریباً به اندازه چراغهای پیش زمینه هستند. این کاملاً متناقض با آنچه که انتظار می رود است . چراغهای پس زمینه بسیار دورتر هستند و همگی کوچکتر از یک پیکسل صفحه نمایش هستند. چراغ هایی که اندازه خود را در پس زمینه حفظ می کنند نمونه ای عالی از بزرگنمایی فضای موجود در اتمسفر است.

به عنوان یک قیاس برای بزرگنمایی خورشید در هنگام غروب یا طلوع ، بگذارید تصور کنیم که در یک اتاق تاریک همراه یک چراغ قوه قرار داریم. ما نور را بر روی دیوار اتاق می اندازیم و یک دایره با محدوده مشخص از نور ایجاد می کنیم. اگر به عقب برویم و از دیوار فاصله بگیریم ، محدوده دایره نور افزایش پیدا می کند. هنگامی که به سمت دیوار قدم بر میداریم ، محدوده دایره نور کوچکتر می شود. همین اتفاق در طبیعت در هنگام طلوع و غروب خورشید رخ میدهد اما به جای سطح جامد مانند دیوار ، پرتوهای نور بر  لایه اتمسفر بین ناظر و خورشید برخورد میکنند. کوچک شدن طبیعی خورشید با توجه به پرسپکتیو، با افزایش تأثیر نور آن بر روی لایه های افقی اتمسفر بین شما و منبع نور، خنثی می شود. اینگونه است که قطر خورشید در طول روز حفظ می شود. در اینجا ساده ترین مبانی فیزیک حضور دارند و نیازی نیست تا از مفهوم های پیچیده استفاده کرد.

 

در اینجا دو معیار وجود دارد:

  • این پدیده را نمیتوان با تمامی چراغ های خیابانی و منابع نور موجود در خیابان امتحان کرد چرا که نیاز به منبع نور با شدت بالا می باشد.
  • این پدیده تنها در فواصل دور برای ناظر رخ میدهد و امکان ندارد که ناظر با نزدیک بودن به منبع نور بتواند پدیده را مشاهده کند. منابع نور در فواصل مختلف (اما دور از ناظر) همگی به اندازه های یکسان به نظر میرسند.

 

مثال بازتاب آیینه

میتوان مثال مشابهی از موارد بالا را در استفاده از آیینه ها دید. این مثال میتواند مشابه تصویری بین ناظر و منبع باشد.

این آزمایشی بود که در کتاب کار پسرم دیدم. با استفاده از ماژیک وایت برد ، قسمت بالای پیشانی و پایین چانه خود را بر روی یک آینه علامت گذاری کنید. سپس به آرامی به عقب حرکت کنید ، و ببینید که چه اتفاقی می افتد. آیا در سایز دو نقطه ای که مشخص کردید بصورت انعکاسی تغییری ایجاد شد؟ من کاملاً شگفت زده شدم. همیشه فکر می کردم بازتاب هنگامی که از آینه دور میشویم کوچکتر می شود. به نظر شما چرا چنین اتفاقی افتاد؟

پاسخ:

آینه به همان تناسب کوچکتر می شود. توضیح اش همانند یک مثلث است. چشم و علائم موجود بر روی آینه یک مثلث را تشکیل می دهند ، در حالی که چشم و دو نقطه روی تصویر مثلث دیگری را تشکیل می دهد. هردو مثلث با نسبت ۲/۱ مشابه یکدیگرند (بدون توجه به فاصله).

منبع:

http://faqoverflow.kranzky.com/physics/36233.html

توضیح تصویری:

میتوانیم مثال آیینه را به طرح خودمان نیز اعمال کنیم. آیینه ( به عنوان سطح تجسمی ما) از اتمسفر ، فاصله ای مشخص را از ناظر حفظ میکند و در آن ثابت است و بنابراین کوچک نمیشود. منبع نور یک تصویر در جلوی ناظر ایجاد میکند و میتواند با ابعاد ظاهری جدید خود (که همانند تصویر اصلی اش است) از ناظر فاصله بگیرد و دورتر شود. همچنان که توسط پرسپکتیو کوچکتر و کوچکتر میشود، به همان نسبت تصویر آن نیز بزرگتر میشود، دقیقا مانند آنچه در آزمایش آینه اتفاق افتاد و این باعث میشود همان اندازه نسبی را که در محیط دارد را حفظ کند درحالی که درحال دور شدن است. لازم به ذکر است که همه منابع نوری نمی توانند بر فراز اتمسفر تصویر ایجاد کنند.

خودتان نیز میتوانید آزمایش آینه را در خانه انجام دهید.

 

مثال چراغ جلو

به نور ماشین هایی که به سمت ما می آیند دقت کنید که اندازه آن ها همچنان که به سمت ما می آیند بزرگ است. این نور شدید از چراغ های جلو برای ایجاد یک بزرگنمایی در جو و فضای بین منبع نور و دوربین گرفتارند.

این بزرگنمایی با فاصله افزایش می یابد و اجازه میدهد چراغ های ماشین هایی که جلوتر هستند هم همان اندازه و بزرگ به نظر برسد اما چراغ های قرمز که شدت بسیار کمی دارند و در حال دور شدن هستند اندازه آن ها کوچکتر میشود زیرا کمتر از آن چیزی هستند که اتمسفر بر آن ها تاثیری بگذارد.

ویدیو زیر مثال دیگری از چراغ جلو خودرو ها می باشد.

https://www.youtube.com/watch?v=MaPFBgGpdVU

 

 

مثال تیر چراغ

تیر های چراغ نیز چنین پدیده ای را نشان میدهند. دقت کنید آن هایی که در انتهای تصویر هستند دارای ابعاد کوچکتری نیستند.

توجه: لامپ های نزدیک به ناظر در تصویر فوق کمی بزرگتر از لامپ های انتهایی تصویر هستند ، این درست است. اگر منبع نور بسیار نزدیک به ناظر باشد، نور با مقدار کمتری از اتمسفر برخورد میکند تا به چشم وی برسد و جسم بزرگتر از تصویر ایجاد شده اش به نظر میرسد. یک چراغ که در فاصله ۱۰ سانتی از شما قرار دارد قطعا بزرگتر از چراغی با فاصله ۱۰ متری، به نظر میرسد. این یک اشکال ، تناقض یا تضاد نیست که چراغ های خیلی نزدیک، بزرگتر به نظر برسند. ما درباره منابع نوری صحبت میکنیم که در فاصله قابل توجهی (بسیار دور) قرار دارند. در این تصویر میتوانیم ببینیم که چراغ هایی که با فواصل مشخص از یکدیگر قرار دارند ، هاله نورشان با توجه به فواصلشان بطور تدریجی کم نمیشود. کوچک شدن هاله نور(منبع نور) ، برخلاف انتظار ها، هرچه فاصله بیشتر باشد ، کندتر میشود. به عنوان مثال چراغ هایی که در فاصله (فرضی) ۱۰ کیلومتر از ناظر قرار دارند، هاله نوری به اندازه چراغ هایی که در فاصله ۵ کیلومتری هستند، دارند. موضوع مورد بحث این است و این چیزی است که میتوانیم در طبیعت مشاهده کنیم و شواهدی از پدیده بزرگنمایی است.

 

منبع عکس: 

https://web.archive.org/web/20190131234317/https://farm5.staticflickr.com/4126/5042955915_4f594f4990_o_d.jpg

نمونه دیگر این اثر در فیلم زیر یافت می شود. تعداد لامپ ها در فواصل دور از نظر اندازه هماهنگ هستند. هرچند درخشش تیر های چراغ نزدیکتر، کمی بزرگتر است اما نمیتوان به تدریج کوچکتر شدن درخشش تیر های چراغ را با توجه به آنچه انتظار میرود، دید.

ویدیو: https://vimeo.com/342791916

 

 

مثال لنز پلاریزه شده

بسیاری ادعا میکنند که پدیده ای که درباره اش صحبت میکنیم (بزرگنمایی) درواقع اثرات تشعشع و تابش (فلیر و …) از منبع نور است و اگر کسی با استفاده از یک لنز پلاریزه شده به منابع نور نگاه کند، موضوع برعکس میشود.

اما این کاملا مضحک است چرا که یک هاله نور یا تشعشع درخشش نور چقدر باید هوشمند باشد که خود را بطور مداوم و هوشمندانه در اندازه اش تنظیم کرده و مطابق با اثر کوچک نمایی پرسپکتیو و فاصله از ناظر باعث شود که اندازه تصویر خود را به همان صورت در فواصل مختلف حفظ کند؟؟

اگر glare (یا همان درخشش و تابش منبع نور) باعث میشود که یک جسم ۲ برابر اندازه عادی خود دیده شود. برای مثال جسمی ۸ برابر کوچکتر در فاصله ۸ برابر از موقعیت A لازم است که تابشی ۱۶ برابر داشته باشد تا درخشش در موقعیت A قرار بگیرد، که هشت برابر افزایش نسبت اولیه است. سؤال برانگیز است که چگونه این glare می داند که ناظر کجاست تا با توجه به آن اندازه خود را در فواصل مختلف حفظ کند؟

حال حتی با استفاده از لنز پلاریزه شده درخشش منابع نور کمتر نشده (و اصطلاحا کوچک نمیشود). میتوانید کلیپ زیر را ببینید. در دقیقه ۴:۵۲ خودرو ای را میبینید که در فاصله زیاد قرار دارد (با دایره در تصویر زیر ویدیو مشخص شده) و فاصله به قدری است که نور چراغ های جلوی خودرو با یکدیگر ادغام شده اند.

 

حال، هنگامی که آزمونگر از لنز پلاریزه استفاده میکند، میتوانید همان تصویر قبل را از نور چراغ های خودرو ببینید، بدون اینکه تغییری کرده باشند.

تصاویر زیر از محیط ویدیو بالا:

 

متنی از خود ویدیو:

“لنز های ضد تابشی Polarized 100% UV 400 از چشمانتان محافظت میکند و تصویر را شفاف و قابل کنترل میکند و یک تصویر تمیز به شما تحویل میدهد.”

 

مثال لنز های پلاریزه ۲

نمونه دیگر مشابه موارد فوق در فیلم زیر در دقیقه ۳:۰۶ نشان داده شده است:

 

میتوانید ترکیب و ادغام (همپوشی) چراغ های خودرو هارا در این کلیپ ببینید که هم با استفاده از لنز پلاریزه قابل مشاهده اند و هم بدون آن و هیچ تغییری در شدت آن ها دیده نمیشود.

 

واگرایی پرتو

پدیده بزرگنمایی پرتو نور در فواصل زیاد را همچنین میتوان در لیزر ها نیز دید. ظاهراً اشعه های “مستقیم” نور هنگام تابش در مسافت های طولانی پخش می شوند.

در ویکی پدیا انگلیسی درباره واگرایی پرتو نور داریم:

The beam divergence of an electromagnetic beam is an angular measure of the increase in beam diameter or radius with distance from the optical aperture or antenna aperture from which the electromagnetic beam emerges

 

در ویکی فارسی:

واگرایی نور به معنی جدا شدن پرتوهای موازی نور از هم است.

در عکاسی، پدیده واگرایی نور پس از تابش پرتوهای موازی نور به سطح یک عدسی مقعر روی می‌دهد.

عکس پدیده واگرایی نور، همگرایی نور نامیده می‌شود.

 

از بخش ۵.۵ یک سند در مورد اصول تلسکوپ می خوانیم که از لیزرها برای ایجاد تصاویر در اتمسفر برای شبیه سازی ستارگان استفاده می شود. این ممکن نشان دهنده چگونگی رفتار نور بر روی اتمسفر باشد. هنگامی که یک منبع نوری با کیفیت به جو برخورد می کند ، یک تصویر ایجاد می کند:

ستاره شناسان امروزه میتوانند با تکنیک های شبیه سازی، ستارگان شناخته شده را مشاهده و بررسی کنند. با اندازه گیری دقیق چگونگی اعوجاج ایجاد شده برای ستاره مورد نظر ، در تصاویر سایر اشیاء می توان اصلاحاتی انجام داد. متأسفانه ، بسیار نادر است که یک ستاره با درخشش کافی به اندازه کافی نزدیک به  شی مورد نظر برای این تکنیک باشد. به همین دلیل ستاره شناسان تکنیکی را با استفاده از پرتو لیزر قدرتمند برای ایجاد یک ستاره مصنوعی در جایی که به آن نیاز دارند ، توسعه داده اند. پرتو لیزر در اتمسفر منتشر میشود. اعوجاج تصویر ستاره مصنوعی توسط رایانه ای ضبط می شود که سپس محرک های کوچک را در یک آینه تصحیح شده در پرتوی نور تلسکوپ تحریک می کند. محرک ها تنظیمات کوچکی را در آینه تصحیح ایجاد می کنند و آنهایی را که توسط اتمسفر ایجاد می شود ، لغو می کنند. این تکنیک ، به نام اپتیک تطبیقی ، در حال حاضر به اخترشناسان این امکان را داده است که به واسطه تلاطم جوی ، دیدمان از آسمان و اجسام آسمانی را بطور چشمگیری بهبود بخشند.

منبع:

https://1.cdn.edl.io/j0sI4j37O0GzogzPZrQpGzTsz9A9gJ4KB2KB74iPkNDRRhzg.pdf

 

تناقضات روشنایی خورشید

علاوه بر این ، باید توجه داشت که خورشید به طور متناقضی می درخشد. این عجیب است ، زیرا در مدل زمین کروی خورشید جسمی است که تمام قسمت های قابل مشاهده آن برای ناظر بر روی زمین به یک اندازه میدرخشند.. باید انتظار داشت که تمام قسمتهای دیسک خورشید با شدت برابر و یا با شدت زیاد حتی در لبه ها مشاهده شود ، زیرا شدت آن توسط فوتون های انباشته شده تعریف می شود و تعداد مایل در هر قوس مربع در آن مناطق افزایش می یابد.

عکسی از خورشید گرفتگی را مشاهده کنید ، که اغلب از طریق فیلتر خورشیدی گرفته می شود ، و سپس تنظیمات روشنایی و کنتراست را تغییر میدهیم تا مناطقی از تصویر که درخشان تر است را مشخص کنیم:

این تصویر یک گیف می باشد و میتوانید برای مشاهده آن بر روی آن کلیک کرده و با کیفیت بهتری ببینید

و مقایسه آن با تصویر نقاط حساس پروژکتور در زیر:

 

Source: Hotspotting or brightness inhomogeneity

 

 

کانون حساس درخشان که در خورشید دیده می شود ، می تواند یک تصویر بر روی اتمسفر را نشان دهد. تصاویر ، مانند یک پروژکتور که در صفحه فیلم می درخشد ، تمایل دارند نقاط حساس مانند آنچه دیدیم در آنها باشند.

 روشنایی متناقض خورشید یک مشکل در مدل زمین کروی است و به خوبی پذیرفته شده است. ستاره شناسان در توضیح نحوه کارکرد لایه های بیرونی خورشید به طور قابل توجهی مشکل دارند.

اخترشناسان مجبور بودند لایه بیرونی خورشید ، یعنی فوتوسفر را بسیار سرد کنند – تنها در حدود ۶۰۰۰ درجه کلوین ، در مقایسه با جو بسیار گرم خورشید به نام کرونا که حدود چند میلیون درجه کلوین است ، که به عنوان یک هاله در اطراف خورشید دیده می شود که در خورشید گرفتگی کامل  یا با استفاده از coronagraph قابل مشاهده است. و همچنین در مقایسه با ۱۵ میلیون درجه کلوین نسبت به هسته خورشیدی متفاوت است. بعلاوه ، اخترشناسان مجبور بودند که لایه فوتوسفر خنک خارجی را شفاف یا نیمه شفاف جلوه دهند تا تابش از هسته بتواند از طریق آن به ناظر منتقل شود.

https://web.archive.org/web/20180417214734/https://en.wikipedia.org/wiki/File:Solar_eclipse_1999_4_NR.jpg

 

https://web.archive.org/web/20190131225738/https://en.wikipedia.org/wiki/Solar_core

 

 

 

 

سطح خورشید ، فتوسفر ، دمای آن در حدود ۶۰۰۰ درجه است ، اما جو بیرونی ، تاج – که به بهترین وجه از زمین در طول کل گرفتگی خورشید مشاهده می شود – چند صد برابر گرمتر است. چگونگی گرم شدن تاج به میلیونها درجه ، یکی از مهمترین مشکلات حل نشده در اخترفیزیک است.

“چرا تاج خورشید خیلی داغ است ، یک معما دیرینه است. گویی شعله ای از یک تکه یخ بیرون می آید. معنی ندارد!”

Dr. David H. Brooks, George Mason University

https://www.sciencedaily.com/releases/2017/08/170803091936.htm

 

پدیده ای مشابه: دایره اغتشاش

برای مشاهده پدیده ای مشابه پدیده بالا که درباره اش صحبت کردیم، به پروفایل عکاس George Shippin در Shutterstock نگاهی بیاندازید:

https://web.archive.org/web/20190131231135/https://www.shutterstock.com/g/GeorgiiShipin?searchterm=light

که شامل تعداد زیادی عکس شهر در شب است ، جلوه ای را نشان می دهد که تمام چراغ های موجود در پس زمینه ، اندازه ای بصورت یکسان در فواصل مختلف دارند و البته اندازه هایشان هرچه دورتر باشند کوچکتر نمیشود.

نمونه ای از تصاویر:

 

اما این پدیده اثری جوی نیست و در عوض یکی از مواردی است که به دلیل فوکوس و دیافراگم دوربین آشکار می شود. این پدیده به عنوان دایره اغتشاش شناخته میشود.

امیدواریم مقاله مفید بوده باشد. منتظر مقالات بعدی باشید.

 

 

Share this post

13 comments

اضافه کنید
  1. Amir ۶ آبان, ۱۳۹۸ \ب٫ظ\۳۰ ۲۰:۳۱ پاسخ دادن

    دوستان توجه داشته باشند که وقتی صحبت از تغییر نکردن اندازه خورشید در طول روز می‌شود، منظور از “اندازه” خورشید اندازه زاویه‌ای آن است و این ارتباطی به میزان درخشندگی و بزرگی هاله نور اطراف آن که به خاطر زیاد بودن بیش از حد عاملی به نام نوردهی به سنسور دوربین و همچنین پراکندگی نور توسط ذرات جو ایجاد می‌شود، ندارد. جو زمین و بخارات و غبارات موجود در آن می‌تواند موجب بزرگتر شدن هاله نور اطراف خورشید و به طور کلی هر منبع نوری شود اما هیچگونه بزرگنمایی در اندازه زاویه‌ای خود منبع نور ایجاد نمی‌کند. اندازه زاویه‌ای یک جسم از دید یک ناظر زاویه‌ایست که آن جسم از دید آن ناظر در فضا اشغال می‌کند. اندازه زاویه‌ای جسمی به ابعاد x از دید ناظری که در فاصله d از آن قرار دارد عبارتست از ۲Arctan (x/2d) و این هیچ ربطی به میزان روشنایی جسم ندارد. اگر ما از یک لامپ با ابعاد معین که در فاصله معینی از ما قرار دارد فیلم‌برداری یا عکس‌برداری کنیم، هاله نوری در اطراف لامپ خواهیم دید که باعث می‌شود لامپ بزرگتر از زمانی که خاموش است به نظر برسد. بزرگی این هاله بستگی دارد به شدت نور لامپ، میزان نوردهی به دوربین (exposure) و غلظت بخارات و غبارات موجود در هوا. با تنظیم میزان نوردهی دوربین به حالت دستی و کم کردن تدریجی آن خواهیم دید که بزرگی هاله نور اطراف لامپ هم کاهش می‌یابد؛ تا جایی که کلاً ناپدید شده و شکل واقعی لامپ پدیدار می‌شود و از آن به بعد کاهش نوردهی باعث کوچکتر دیده شدن لامپ نخواهد شد و فقط باعث کم‌نورتر دیده شدن آن خواهد شد. با دانستن زاویه میدان دید دوربین می‌توانیم زاویه‌ای را که لامپ در این شرایط از دید ما اشغال می‌کند اندازه بگیریم. در این صورت خواهیم دید که اندازه زاویه‌ای لامپ در حالت خاموش با اندازه زاویه‌ای آن در حالت روشن هیچ تفاوتی نمی‌کند و مقدار آن همواره از فرمولی که گفته شد تبعیت می‌کند. اگر همین آزمایش را در یک بزرگراه با چراغ‌های روشن و با دوربینی دارای کیفیت و بزرگنمایی بالا انجام دهیم، مشاهده خواهیم کرد که همانطور که انتظار می‌رود به تناسب فاصله واقعی چراغ‌ها از ما، اندازه زاویه‌ای آنها نیز کاهش می‌یابد و جو هیچگونه بزرگنمایی در اندازه‌های زاویه‌ای اجسام دوردست ایجاد نمی‌کند. حال اگر مشابه این آزمایش را با خورشید انجام دهیم، پی خواهیم برد که در طول روز اندازه زاویه‌ای خورشید همواره ثابت می‌ماند و این نشان‌دهنده ثابت بودن فاصله واقعی آن از ما نیز هست. بنابراین طلوع و غروب خورشید در اثر دور و نزدیک شدن آن از ناظر زمینی رخ نمی‌دهد؛ بلکه در نتیجه‌ی رفتن خورشید به زیر افق و برآمدن آن از زیر افق انجام می‌گیرد.

  2. سید مهدی ۱۹ آبان, ۱۳۹۸ \ق٫ظ\۳۰ ۰۸:۴۷ پاسخ دادن

    خودتون هم نمیدونید چی میگید؟ اگه واقعا ادعا دارید خوتون برید فضا ببینید. یه نماینده از خودتون به ناسا معرفی کنید و بگید که میخواید برید و کره زمین رو از فضا ببینید. واقعا به اون مغزهای اندازه نخودتون متاسفم که چنین مطالبی رو منتشر میکنید و خودتون رو غول میزنید.

  3. علی ۲۰ آبان, ۱۳۹۸ \ق٫ظ\۳۰ ۰۶:۴۳ پاسخ دادن

    در یک ظهر پاییزی که هوا رطوبت کمی داشت و دریا آرام بود کنار ساحل رفتم چهار کشتی تجاری بزرگ در امتداد هم در فاصله حدود ۲۰ کیلومتری از ساحل بودند و من آنها را از ارتفاع دو متری از سطح آب می دیدم و با پایین بردن سرم به سمت سطح آب کشتی ها در افق فرو می رفتند تا دکل آنها هم کم کم ناپدید می شدند و وقتی بالا می آمدم دوباره ظاهر می شدند. همین برای خلاص شدن ذهنم از خیالات فرضیه زمین تخت کافی بود.

  4. مصطفی ۲۰ آبان, ۱۳۹۸ \ق٫ظ\۳۰ ۰۷:۳۴ پاسخ دادن

    http://www.whale.to/b/conan17ye.jpg

    کونان نماینده دنیا آزاد و به عبارتی سکولاریسم و بی دینی و اعتقاد به خدایان چندگانه که درواقع جن پرستیه میباشد.
    اما فیلم به نکات جالبی اشاره میکنه یک اینکه دشمنش ابلیس رجیمه و به مار بزرگ یا Serpent اشاره دارد و در اواخر قسمت ۱ سر مارو میزنه که بشکل جالبی در روایات شیعی اشاره شده.
    (اسحاق بن عمار از امام صادق ـ علیه السلام ـ روایت می‌کند: که حضرت فرمود: «مراد از وقت معلوم در آیه، روز قیام قائم ما است زمانی که خداوند او را ظاهر کند، در مسجد کوفه مستقر می‌شود در آن هنگام شیطان در حالی که به زانو راه می‌رود به سوی حضرت آورده می‌شود و شیطان فریادش از شدت حزن آن روز، بلند است آنگاه حضرت پیشانی شیطان را می‌گیرد (کنایه از ذلت و خواری) و گردن او را می‌زند.»همان.)
    این مار بزرگ دارای نشان دو مار و خورشید سیاه است و در فیلم بارها اشاره میکنه.
    خورشید سیاه تنها در زمین تخت معنا پیدا میکند چون در حالت زمین گرد خورشید دیگه ای که در منظومه شمسی دیده نشده ولی چرا هالیوود اشاره دارد؟ این یک نوع اعتراف تلخ و زهر ماری توسط هالیوود است اما میخواد بگه افسانس در حالیکه واقعیتو مجبوره نشون بده.

  5. مصطفی ۲۰ آبان, ۱۳۹۸ \ق٫ظ\۳۰ ۰۷:۴۵ پاسخ دادن

    https://www.telegraph.co.uk/content/dam/films/2019/08/31/TELEMMGLPICT000207606282_trans_NvBQzQNjv4BqpVlberWd9EgFPZtcLiMQfyf2A9a6I9YchsjMeADBa08.jpeg?imwidth=450

    در فیلم جوکر راهرویی وجود داره که در فیلم های دیگه ای مثل ماتریکس هم اشاره شده.
    این راهرو نماد درهای آسمان و گنبد زمین است.
    همیشه در آخر راهرو یک در اصلی است که اکثر مواقع کلمه Exit نوشته شده که اشاره به خروج از راه ایکس یا در واقع ورود به دنیای فرشته ها و عرش الهی است.
    جوکر با دیوونه بازی و گناه کبیره بدنبال راه خروج از این دنیای بقول خودش بهم ریخته است.
    صهیون و یهود خیلی ساله بدنبال رسیدن به دنیاهای بالاتر و تبدیل شدن به خدایان آینده هستند برای همین خودشون قوم برتر میدونن.
    گوشه به گوشه فیلم های هالیوودی اشاره به گنبد آسمان است.
    مثلا در فیلم ویلیج یا روستا شخص کور که البته از از دل بینا است بدنبال راه خروج یا Exit است.
    دو تا دور روستا دیوار کشیده شده!!

  6. مصطفی ۲۰ آبان, ۱۳۹۸ \ق٫ظ\۳۰ ۰۷:۵۴ پاسخ دادن

    https://i.pinimg.com/originals/ff/1b/aa/ff1baa8c36467427da67d6c8e4153d58.png

    اشاره به درهای متعدد در فیلم ماتریکس که در آخر به خدا یا مهندس دنیا میرسه.
    در فیلم کونان به قصر حضرت سلیمان اشاره میشود. قصر شیشه ای بروی آب که توسط یک جادوگر و جن محافظت میشه قرار داره و در این قصر قطعه ای ارزشمند وجود داره. بروی آب قرار داشتن نماد عرش الهی و آب بالای گنبد است.

ارسال نظر جدید